GAZZE GAZEL oluyorken gazel okumak, Beyrut batıyorken sadece bağırmak neyi kurtarır? İnsanlığın nefsi İsrail insaniyeti katlederken susmak, ne büyük bir sorumsuzluk, ne büyük bir acı, ne büyük bir katliam…Eliyle, diliyle müdahale edememek veya etmemek, kalbiyle buğz edememek veya etmemek vicdanların buzlaşması demek…

Buzlaşmış vicdan üzerine hangi insani değeri inşa edebilirsiniz? Binalar yükseltebilirsiniz fakat insaniyeti yüceltemezsiniz. Vahşi hayvanların bile korktuğu zulmü işleyenler, kalplerini yiyen aç kurtlar olabilir ancak. İnsanlığın son deminde insanlık sürünüyor… Şırıngalanmış dünyevileşme zehirinden, sefahat sersemliğinden ayağa kalkamıyor.. Film seyreder gibi savaş seyrediyor veya haberleri de film zannediyor.

Nasıl olsa uzak diyarlar! Nemelazım duvarından atlayıp öteye geçemiyor. Bilmiyor ki o duvar bir gün yıkılacak da altında kalacak. Zulme karşı sukut, insanlığın sukut-u hayali... Ayıkken uyur gezerler zulüm tokadıyla mı uyanacak?

Adam sıraya koymuş pataklaya pataklaya geliyor, dünyanın gözü önünde koca bir millete sokak çocuklarının ağzıyla küfrediyor. Gizlemiyor artık kendini, aleni geliyor…Deccalizmin yeni versiyonu sinemalarda! Dünya kupasından hemen sonra… Toplaşmış kafalar, sefahate düşmüş duygular, şüpheler düşüncelere üşüşmüşken tam zamanı… Belki insanlığı köle yapabilirim artık!

İkiz kuleleri yıkmakla saati işletmeye başladılar… Şu anda saat tıkır tıkır işliyor…Yakım, yıkım, kan, gözyaşı…

Biz bu hale nasıl düştük? Ehadis-i şerifede gelmiş ki: “Ahir zamanda Süfyan ve Deccal gibi nifak ve zındıka başına geçecek eşhas-ı müdhişe-i muzırraları, İslam’ın ve beşerin hırs ve şikakından istifade ederek az bir kuvvetle nev’i beşeri herc ü merc eder ve koca Alem-i İslamı esaret altına alır.”

Çare? “Ey ehli iman! Zillet içinde esaret altına girmek istemezseniz , aklınızı başınıza alınız! İhtilafınızdan istifade eden zalimlere karşı- innemal mü’minine ıhvatün- kal’a-i kudsiyesi içine giriniz; tahassun ediniz. Yoksa ne hayatınızı muhafaza ve ne de hukukunuzu muhafaza edebilirsiniz .” ( Yirmi İkinci Mektup, Beşinci Vecih )

Hal de belli, çare de… Belli olmayan bizim belirsiz tutumlarımız ve tutarsızlıklarımız…İçte olan büyük cihadı küçümsemiz… Küçük işler, basit hevesler, tamah, tembellik ve tenperverlik…

Nefis esaretinden tam kurtulamamak, kalp ülkesini keşfedememek…Kainatın oyun ve oyuncak olsun diye yaratılmadığını unutmak… Kendini bulan arif olamamak…

Temizlenmiş bir kalbin akılla uhuvvetiyle vücut hanesinde muhabbeti hakikatle tesis etmek… Aile fertleri arasında hürmet ve muhabbetin iyice yerleşmesi… Komşuluğun kardeşliğe dönüşmesi… Mahalle ve şehir dairelerinde açılımın devam ederek memleket ve Alem-i İslama uzanması, insanlığı kuşatması…

En önemlisi de hizmet dava eden cemaatlerin kendi içinde ve diğerleriyle olan münasebetlerinde muhabbeti azami düzeye çıkarmak….

Herkesin yapabileceği iş var ve herkes işini iyi yapacak… Yokluğu razı değilsek varlık için çalışacağız.

Gazel okunacak zaman değil, yüreksiz gayretler bir işe yaramıyor…Gönüllerde kopacak bir “Hu” fırtınası kum tanelerini zalimlerin gözüne sokacak güçtedir…Kumsallarda gönül eğlendirmekle olmaz bu işler.

Ya Hayy Ya Kayyum Ya Kahhar Ya Cebbar…Yeryüzündeki Müslüman kardeşlerimizi zalimlerin şerrinden muhafaza eyle… Eman ver bize, emniyet diliyoruz Ya Selam… Kusurlarımız bağışla, hidayete erdirdiklerinden eyle Ya Rahman… Hastalarımıza şifa ver Ya Şafi…Borçlulara eda ihsan eyle Ya Kefil… Dertlere deva ver Ya Rahman ü Rahim…Kendine kul etme şerefiyle yücelt bizi Ya Allah…

Şeytani nefis füzeleri ıskalayarak üzerimizden geçsin de ebedi Gazzelerimiz gazel olmasın Ya Rabbi…

İzzetin, Celalin, Azametin, Kibriya’n hürmetine istiyoruz Ey Haluku Külli Şey, zira istemeyi sen verdin bize, vermek istemeseydin istemek vermezdin.

Hüseyin EREN

BİR FANUSUN içinde gibiyim, fanusun camdan duvarlarına dokunuyorum, dışına, ötesine ulaşabilmek için. Cam duvar içeriden boyalı, dışarıyı göstermiyor, ama dışarısı olduğunu biliyorum. Bir yolu olmalı dışarıya çıkmanın, en azından dışarıyı görmenin, seyretmenin bir yolu olmalı diye düşünüyorum.

Seziyorum, hissediyorum; herşey bu fanusden ibaret değil, olmamalı. Yoksa fanus ve içindekiler tamamen anlamsızlaşacak. İçerisi varsa, dışarısı da vardır diyorum. Hep burada kalmaktan, hiç bu duvarları aşamamaktan korkuyorum. Ürperiyorum, ya hiç çıkamazsam, burada bitirirsem ömrümü!

Bir sihirli söze mi ihtiyacım var? Nedir beni bu esaretten, hep bu dışarıyı gizleyen duvarları sıvazlamaktan kurtaracak? Var mı bir bir noktası bu duvarın, bir açığı, bir deliği arkaya geçit veren? Yoksa her noktasından bir geçit var da ben mi göremiyorum?

Dışarısının içerisine nispetle çok farklı olduğunu hissediyorum. Bir kurtuluş gibi geliyor dışarısı, bir özgürlük. Kelebeğe kozasının dışı ne ise o. Çıksam uçacağım, bütün varlıklarla barışacağım gibi geliyor.

Bir melodi, bir ses ötelerden, duvarın arkasından duyar gibi oluyorum. Annemin duası gibi saf, ninni gibi içten, ezan gibi asil ve muştulu bir ses geliyor, ve kesiliyor. Sürekli duyabilsem diye kulaklarımı dayıyorum, başımı bastırıyorum.

Ümitsizleniyorum, yere çömeliyorum, bir nasip meselesi diyorum. Mahrum olmaktan korkuyorum. Ümitleniyorum, kalkıyorum, emekliyorum. Eğer varsa dışarısı, vardır bir yolu diyorum. Arasam diyorum, istesem O’ndan, istesem binlerce, milyonlarca yoldan birini bana nasip et diye.

Rabbim bana etrafımda çevrili duvarları aşmayı nasip et, bir yol ver. Beni bu fanusten çıkartan bir sebep, bir vesile... Bitmeden nefeslerim, tükenmeden saniyelerim.

Yokluk ise, bütün bütün bir kayıp ise uzak kalmak ötelerden, “Sen”i tanıyamamaksa, kaynar sularda yanmak ise kozanın içinde kalmak gibi... Bir yol ver yâ Rabbi! Bir yol, dışarıya doğru kanat çırptıran bir yol, bir çıkış ver. Sonsuz bir esaret, sonsuz bir kaybedişten koru.

Âmîn

Abdurrahman BULUT

“ZAMAN DEĞİŞTİ!” demeyin ne olur, zaman değişse de zamanın gerçekleri değişmedi, değişmiyor. “Artık eskisi gibi değilim, değiştim...” de demeyin, siz değişseniz de sizde tecelli eden renkler değişmedi, değişmiyor, ya da sizin tasarrufunuzdan azade değişimler okunuyor hayatınızın sayfalarında, kah rahmetin engin rengine boyanıyor hayatınız, kah celalin hakim olduğu safhalarda seyrediyor...

“İmkanlar dahilinde..” de demeyin. Zira imkanlar kendi imkanlarıyla sonuçlara kavuşmuyor. Dünü bugüne kavuşturan kudretin hakimiyetinde herşey! Hiçbirşey kendiliğinden yarına, kendi (!) yarınına ulaşmıyor.

“Artık bitti!” yi hiç söylemeyin. Hiçbir şey bitmiyor, bir olay diğerini takip ediyor, bitmeksizin evrilerek devam ediyor. Zihninize kazınıyor olaylar, kalbinize yazılıyor ve siz görünüşte değişmeseniz de, o olaydan sonraki tepkileriniz, tepkilerinizden beslenen hayalleriniz değişiyor.

“Gidenler geri gelmez!” mi dersiniz? İşte, gelenlerin gidenlere kavuşacağı günler geliyor. Herşey ve her olay gidip o meydandaki havuza akıyor. Gidenler geri gelmese de, gelenlerle o meydanda buluşuyor. Geçti ve gitti dediğiniz herşeyi orada hazır, Rabbinizi nazır ve kendinizi huzurda muntazır buluyorsunuz.

“Bu hatalardan sonra mağfirete mecal mi bulunur” derseniz; böyle denildiği sürece mağfiret kapısı açılmaz derim. Zira O’nun katında sözü gecen Yakup aleyhisselam gibi biri, haddi aşan evlatlarına “Rabbinizin rahmetinden ümidinizi kesmeyin, O’nun rahmetinden ancak kafirler ümit keser!” buyuruyor. İşte Rahman’ın kelamı “O Zatına rahmeti yazdı” yı, “Ey haddi aşan kullarım, Bana —Rahim olan Rabbinize— dönün!” fermanını ilan ediyor.

“Bir çiçekle bahar olmaz!” mı dersiniz? Geçmişin sayfalarına isimlerini yazdıranlara dikkat edin, onlar da bir zamanlar kış ortasında birer çiçektiler, bahar kuvvetinde çiçekler oldular, kendilerinden sonraki zemini ve zamanı çiçeklerle donattılar, onlar da sizin gibi topraktan ve sudan yaratılmışlardı, kendinize itimadınız yoksa da, Rabbinize itimat edin! Birer bahar kuvvetinde çiçekler olmak için dua edin ve ahdedin, her bahar ilk açan bir çiçekle başlar, açan ilk çiçeğin siz olmayacağınızdan emin olmayın, ömrünüzün son anı olduğunu dahi zannetseniz, hak bir kelam söyleyin, siz o baharı göremeseniz de, uzattığınız o ipe tuttunarak sizin adınıza baharlar gelmesi için dualar edecek yürekler bulunur, onlar için zeminler hazırlayın...

“Böyle gelmiş, böyle gider!” denilirse, nerede Ad ve Semud kavmi, nerede Firavunlar ve Nemrutlar, ekmeğin karneyle verildiği zamanlar... Şimdi de Nemrutlar ve Firavunlar var derseniz eğer, onların da bir devri ve zamanı vardır, gözetleyin, yarın açılacak sayfalar için kalbinizi açık tutun, baharların ardından kışları getiren, kışların ardından baharlar halketmeye muktedirdir. Kendi iktidarınıza değil, o Muktedirin iktidarına itimat edin...

Mahvoldum, bittim diyenler için: O ölmedi, hala dipdiri ve hala seni gözetiyor...

Salih ÖZAYTÜRK