ahmed 的个人资料ahmeds...Güzellikler Rab...照片日志列表更多  |  工具 帮助 |
|
|
9月25日 Kimi zaman hata ve günahlardan bir “ah” feryadıyla yükselir insanın sesi…Kimi zaman da sürur, şükür, huzur getirir bugüne mazi…Yapıp yıktıklarımızla elde kalan insandır…Af ve merhamet bekleyen insan…Her insan pişmandır… Her insandan geriye kalan birşeyler vardır bu hayatta.
Kiminden eser, kiminden isyan… Kiminden iyilik, kiminden kötülük... Kiminden söz, kiminden sükut... Kiminden ağıt, kiminden menkıbe… Kiminden hayat, kiminden ölüm… Kiminden şükür, kiminden pişmanlık…
Hal ve mazi yaşanmışlığın izleriyle doludur…
Elbette ki bu “büyük fotoğraf” insanlığın halidir, seviyesidir, aklıdır, ruhudur, hafızasıdır.
Yaşanmış olan, insanın hem eylemidir hem de eseri.
Bu eylem ve eserden teşekkül eden “hayat hafızası” da çoğu zaman tazedir.
İyisiyle kötüsüyle mazi insanın peşini bırakmaz.
Kimi zaman hata ve günahlardan bir “ah” feryadıyla yükselir insanın sesi…
Kimi zaman da sürur, şükür, huzur getirir bugüne mazi…
İnsan yaşadıklarıyla kaybeder ve insan yaşadıklarıyla kazanır…
Şüphesiz her insanın yaşanmışlıktan kaynaklanan bir hafızası vardır ve orada bir “birikim” sözkonusudur.
Biliyoruz ki insan hem kendine aittir, hem de insanlığa…
Yani, insan hem kendinden sorumludur hem de insanlıktan…
İnsan biriktirir, çünkü insan yaşarken, duyar, hisseder, konuşur, tepki verir, etkiler, etkilenir…
Her insanın sergüzeşti hayatı ötekinden farklılık arzeder ama insanın yapıp ettikleri “insanlık havzasında” toplanır…
Yollarımız, mücadelemiz, azmimiz, irademiz, imtihanlarımız, ikramlarımız farklılık gösterse de gittiğimiz yer aynıdır.
İnsan ne olursa olsun, insan ne yaşarsa yaşasın, insan nasıl yaşarsa yaşasın, insan nerede yaşarsa yaşasın, insan arınmak ister.
Sık sık kalbinden, kalbimizden geçer bu duygu.
Herkes pişmandır hayatta.
Ömrünü heder eden de pişmandır, kendisini bir hiç uğruna tüketen de pişmandır.
Fani hayatı baki zanneden de pişmandır, öfkesinin esiri olan da pişmandır.
Fakat hayatının en küçük anını dahi israf etmeyen de pişmandır.
Şükreden de pişmandır, sabreden de… Bilende pişmandır bilmeyen de…
Birincidekiler, cehaletin, bilgisizliğin, nankörlüğün, tükenmişliğin, yolda kaymışlığın, insan kalamamanın, hedefe varamamanın pişmanlığını yaşar.
Bu “negatif pişmanlıktır”.
İkincidekiler ise, nimet vereni bulduğu, Onun huzurunda yaşadığı ve yaşatıldığını gördüğü, korunup kollandığını hissettiği ve esirgenip bağışlandığını idrak ettiği halde, şanına yakışır şükrü sergilemekte acizlik hissetme pişmanlığıdır.
Bunlarınki de “pozitif pişmanlıktır”
Negatif pişmanlık, son pişmanlıktır ki hiçbir fayda vermez, pozitif pişmanlık ise insanı yükselten bir arayıştır, faydası çoktur…
Hepimizin önünden bir hayat geçiyor, gidip maziye demirliyor.
Ve aynı anda hepimizin hayatından bir mazi geçiyor.
Hayat ve mazinin tesirinde biz hem bir istikbal hem de bir mazi adayıyız.
İnsan olduğumuz kadar da insanlıktan yanayız…
Bugünkü “büyük insanlık manzarası” da bizim eserimizdir.
Mazisiyle, atisiyle sorumluluk bize aittir.
Sorumlu ve suçlu insandır… Ve her insan pişmandır…
Yeri asla yaramayacağı, boyu dağlara erişemeyeceği halde yeryüzünde böbürlenerek yürüyen insan pişmandır.
Kibirliliği alçak gönüllü olmaya tercih eden insan pişmandır…
Kendini muktedir zannedip de ölümlü olduğunu unutarak kendini abartan insan pişmandır…
Ölümden korkup da ölümü yok etmeye çalışan insan pişmandır…
Ölüm sonrasına hazırlık yapmayan insan pişmandır…
Ölümden nasihat almayan insan pişmandır…
Her şeyin üstesinden gelemeyeceğini çabucak unutan insan pişmandır…
Hiç kimsenin kendisine güç yetiremeyeceğine inanarak her şeye hakim olmak için uğraşırken hayatı yaşanmaz hale getiren insan pişmandır…
Çaresizlik tuzağına düşen, her durumda ve her zaman bir umut ışığı olduğunu aklından çıkaran insan pişmandır…
Derdi ve davası olmayan insan pişmandır…
Yaptığı iyiliği büyük görüp başa kakan ve iyiliklerini anlatarak onları kıymetsizleştiren insan pişmandır.
İyiliği karşılık beklemeden yapmayan insan pişmandır…
İyilik yapma imkanı önüne kadar geldiği halde iyiliğe eli varmayan insan pişmandır…
İnsanları hor ve hakir gören pişmandır…
Büyüklük kompleksine kapılıp, insanları ezerek arkadaşlarını kendinden uzaklaştıran insan pişmandır…
Kendisine bir kötülük yapıldığında hemen karşılık veren insan pişmandır.
İnandığı gibi yaşamayan insan pişmandır…
İnsanları kendisinden uzaklaştıran ve gittikçe bencilleşen insan pişmandır…
Dua alamayan insan pişmandır…
Tevazuu unutan insan pişmandır…
Öfke ve ihtirasın esiri olan insan pişmandır…
Yalana göz kırpan insan pişmandır…
Önyargılarla fikri ve ruhu kapanmış insan pişmandır…
Beğeni duygusunu sürekli kendine yönelten insan pişmandır…
Nefsinden razı olan insan pişmandır…
Heva ve heveslerini kendine ilah edinen insan pişmandır…
Hak ve adalet duygusunu yitirmiş insan pişmandır…
Günahtan ve hayatını israf etmekten çekinmeyen insan pişmandır…
Aklına geleni söyleyen, sözü tartmasını bilmeyen insan pişmandır…
İnsan olmanın vazgeçilmez prensiplerini küçük çıkarlar için feda eden insan pişmandır…
İnsanlara güven vermeyen insan pişmandır.
Gösteriş yapıp hayra da mani olan insan pişmandır…
Merhamet etmeyen insan pişmandır…
Aklını, kalbini işletmeyen insan pişmandır…
Kendinden iyi durumda olanlara bakıp üzülen insan pişmandır…
İmkanlarını insandan yana kullanmayan insan pişmandır.
Vermeyi almaktan daha büyük bir ihtiyaç görmeyen insan pişmandır…
“Anlamaktan” vazgeçip, bütün gücüyle “anlaşılmaya” odaklanmış insan pişmandır.
Allah'tan korkmayan insan pişmandır...
Allah'tan hakkıyla korkmayan insan da pişmandır…
Günah ve hatasını bildiği halde tövbe etmeyen insan pişmandır…
Yaşarken vicdanının sesini duymayan insan pişmandır…
Bilen de pişmandır bilmeyen de… İnanan da pişmandır inanmayan da…
Peki sizin pişmanlığınız hangisi?
Ne kadarı pozitif pişmanlık, ne kadarı negatif pişmanlık.
Bir soru daha; Hangi pişmanlıklarınızdan pişman oldunuz da kurtuldunuz, insanın düştüğü yerden kalkmasına ve insanlığın huzur arayışına nasıl bir katkınız oldu?
Kuran diyor ki; Andolsun zamana ki, insan gerçekten ziyan içindedir. Ancak, iman edip de sâlih ameller işleyenler, birbirlerine hakkı tavsiye edenler, birbirlerine sabrı tavsiye edenler başka (onlar ziyanda değillerdir). (Asr suresi)
Bakın ki sayamayacağımız kadar çok pişmanlık içindeyiz.
Ya sayacak kadar az olsaydı pişmanlıklarımız.
İnsanın halleri ve “büyük insanlık tablosu” daha iyi olmaz mıydı.
Pişmanlıklarımızın bedelidir; insanlığın huzursuzluğu ve sürüp giden tedirginliği.
Her insan pişmandır ama hangi pişmanlıklar hala işe yarar.
Her insandan geriye kalan bir iz vardır bu hayatta.
Hepimizden geriye kalan ortak şeydir pişmanlık. Bazı pişmanlıklar yapıcıdır, bazıları yıkıcı.
Yapıp yıktıklarımızla elde kalan insandır…Af ve merhamet bekleyen insan… 9月19日 Bayram;Esma-i Hüsnaya ayinelik yapmanın üstünlüğüne inanan,”İki günü eşit olan zarardadır “ âli fikrine ittiba ederek daima gayretli olanlarındır...HAKİKİ, EBEDİ ve büyük BAYRAM;
Halil Köprücüoğlu http://www.karakalem.net/?article=2321
Bütün ruh u canımızla mübarek Ramazanınızı tebrik ederiz. Ramazan Bayramının tüm âlem-i İslam için hayırlara vesile olmasını,Ve bu mübarek şehirde ettiğiniz duaların, Cenab-ı Hak yanında makbul olmasını Erhamürrâhimînden niyâz ederiz.Baki selam ve dua ile Gönül dostlarım 9月15日 Sakin su suskunluğunu bozdu ürkütücü hürmetsizliğe; çağladı, çarptı, suratlara vurdu çaresiz acizliği; ne tır dinledi, ne yüksek binalar, ne imaj, ne marka…Ölüm akıttı dere yatağında, gaflet uykusunda yatanları uyandırmak için…SU, SEL soludu, sahurda savurdu attı önüne geleni… Sakin su suskunluğunu bozdu ürkütücü hürmetsizliğe; çağladı, çarptı, suratlara vurdu çaresiz acizliği; ne tır dinledi, ne yüksek binalar, ne imaj, ne marka… Ölüm akıttı dere yatağında, gaflet uykusunda yatanları uyandırmak için…
Ey şehir sahura kalk, külli şükür işle… Azam ubudiyet yap, azam rububiyyete karşı… Kur’an inen aya hürmet et; dilinle, kalbinle, midenle, gözünle, kulağınla, ayağınla, elinle, bütün latifelerinle oruç tut, şükret zikret fikret… Şirk derelerine düşme, isyankâr hürmetsizliğe hiç düşme, boğulursun… Şükürsüz şirk yatağı olan her yer risk alanı; ister dere yatağı olsun, ister yüksek binalar, ya da yüksek dağlar… Hiçbir yer Kadir-i Külli Şeyin kudret alanı dışında değil, bir damla gaflette boğulma, tefekkür atına bin ki; deryalar üstünde, yıldızlar sathında korku ve hüzün görmeden yürüyebilesin… Küçük bir şehrin, küçük bir caddesindeki küçük bir su birikintisi ne ki? Küçük Enes cevap veriyor bu soruya… Selin sembolü olan belediye otobüsün üstünde kurtulan ailenin çocuğu Enes… Başka bir minibüsün şöfürü bu aileye yardım etmek isterken Enes diyor ki ağzıma su kaçacak orucum bozulur… Bu kalbi, bu samimi, bu enis ubudiyet karşısında kendini sanki baharda toprakta yürürkenki rahatlığı ve sekineyi hissediyor şoför ve herkesin gözü önünde aileyi korkmadan kurtarıyor… Bütün dünya ajansları bu kareleri geçiyor… Nuh’un (a.s.) gemisi neresi diye soran varsa Enes’in bindiği otobüs, Enes’lerin yürüdüğü sokaklar, caddeler, kıtalar… Onların bastığı yerler sağlamdır, korkuya endişeye mahal yok…   Enes’in ubudiyet tavrı dünyanın kalbine, kalbimizin dünyasına oturduğunda imansızlıkta boğulmaktan kurtulmuşuzdur; o iman ki iki dünyanın saadet anahtarı, o iman ki kulu Rable bağlayan bağ… Zahir tedbirler elbette alınacak dere yatağına bina inşa edilmeyecek, fay hattına ev yapılmayacak, asıl olansa nimet veren bilinecek, hayat nimet verenin istikametinde şükürle yaşanacak, ubudiyetle bakılacak derelere tepelere, suya, susuzluğa… Geçen yıl bu sıralar barajlarda şu kadar su kaldı haberleriyle hem haldik, bu yılsa şehirler baraj gibi su dolu… Susuzluktan ibret dersi devşirmedik ki Âlemlerin Rabbi bu yıl su ile sınıyor bizi… Yarın, gelecek yıl ne olur bilemeyiz; bilmemiz gereken Enes’in verdiği dersi unutmamak; keder dalgalar ne kadar büyük olsa da Nuh’(un a.s.) gemisi sakindir, sekine doludur, içindekiler emindir, korku ve hüzün yoktur yüzlerinde yüreklerinde… Öncelikli tavır ubudiyettir; “ağzıma su kaçacak, orucum bozulur” diyebilmektir samimiyet ve ihlâsla, gerisini Kadir- i Külli Şey, Rahman ü Rahim bilir… Ubudiyetini yap, Rububiyyete karışma, sen kulsun… Ya Rabbi, Ramazan hürmetine, Kur’an hürmetine, Kadir gecesi hürmetine, Âlemlere Rahmet Peygamberin Muhammed Mustafa ( A.S.M ) hürmetine geçmişte yaptığımız hatalarımızı bağışla, bize çocuk masumiyeti ver, ne zaman ki keder dalgası yüzümüze vursa yüreğimizden ubudiyet tavrı ile mukabele etmeyi nasip eyle, imanımıza kavilik, rububiyyetine itimat ver, şükür denizlerinde tefekkür ve tezekkürle yüzdür bizi, ta ki sahil-i selamete çıkalım… Her şeyde, her bir şeyde sana yakınlaştıracak pencereler aç; bir damla suda, bir nefes havada, içine kâinat sığdırdığın zerrelerde, bir nefha kâinatta, bir nebze kederde, bir büyük sevinçte… Bize Rahmet nazarınla muamele eyle, Celalinden sana sığınıyoruz Ya Rabbi… Ey şehir, ey şehirler güvenli yer istiyorsanız şehri ramazan’da Enes’in bindiği otobüs sizi bekliyor, Nuh’un gemisi uzaklarda değil, o size siz kadar yakın; yüreğinizin ağzından dökülen ubudiyet kelimelerde… Siz oruç tutarsanız, oruç da sizi tutar; keder deresinden çekip emin yerlere taşır sizi… İmanın sağ olsun Enes ve var olun ve var kalın Enesler, yoksa bu şehirler nasıl ayakta kalır. Hüseyin EREN http://www.karakalem.net/?article=3785 9月9日 Hala bitmeyen isteklerimiz var...Hala tükenmeyen arzularımız var...Ama bir gün kulağımıza gelecek bir ses:“Ahirete bir yolcu var!”Bağ Bozumu
Üstüdar Fıstıkağacında bir sokak... Adı: Bestekür Behlül sokağı... Yıllarca yaşadım bu sokakta...Ta 1979’dan 1990’na kadar... Güzel günlerdi... Her yer cıvıl cıvıldı... Özellikle ilkyaz ve sonbahar ayları muhteşem güzelliklere sahne olurdu ... Karşımda annemlerin evi... Penceresinden Marmara Denizinin efsunlu suları.... Ayasofya’nın sisli minareleri... Akşamları İstanbul’u karanlığın kollarına terk eden güneş... Bu ayrılık acısıyla ağlamaktan kızaran gözleriyle derin bir uykuya dalan gurup. Minareler arasından nazlı bir edayla süzülen hilal... Uzaklardan bu güzel tabloyu selamlayan tek tük yıldızlar.... Sokağın sonuna kadar salkım söğütler, iğde ağaçları ... Tepelerinde yüzlerce minik serçelerin sesleri... Özellikle ikindi sonraları... Babalar işlerinden döner... Çocuklar okullarından... Sokağın başındaki bakkal amcadan sakız ve çikolata almak için koşuşan çocuklar... Çocukların sevgilisi hoşgörülü ve sevimli “Kemal’in babası” olarak tanıdıkları bakkal amcaları... Sabahları kapı kapı süt dağıtan sütçü dede... Ev sahibim,yan komşum, annemlerin alt katlarındaki teyze, kocası, karşı komşusu.... Ev sahibimin kız kardeşiyle kocası.... Sokakta her gün gördüğüm yakından tanıdığım simalar... Özellikle eylül günleri çocuklar sokağın ayrı bir çeşnisi... Okula yeni başlayanlar... Annelerinin ellerinden tutarak ürkek ürkek yürüyenler... Servis aracını telaşlı yüzlerle bekleyenler... Anneanne, babaanne bazen de dedeyle okul yollarını tutanlar... Sırtlarında çantaları ellerinde beslenmeleriyle koşuşanlar... Tekrar akşam üzeri neşeyle evlerine dönüşler... Bu sokakta her an mutluluk meltemi eserdi. Burası benim için mutluluk beldesiydi. Güzel günlerdi vesselam. Ama soğuk bir kış günü sokağımıza bir samyeli esti. Penceremden sokağı seyrediyorum. O da ne! Annemlerin evinin önünde telaşlı bir kalabalık. Kalabalık giderek artıyor. Evin önüne yaklaşan bir araba ve içeriden çıkarılan bir cenaze! Annemlerin alt kat komşusuydu bu... Sokakta ilk defa çok yakından tanıdığım birisi hayata veda ediyordu... Derken üç-beş ay sonra aynı hanımın beyi bu ayrılığa dayanamamış olacak ki o da sokağa veda etmişti. Bağ bozumu, yaprak dökümü başlamıştı bir kere. Bir yıl geçti geçmedi, o hanımın alt katındaki teyze de sokağımıza veda etti. šimdi de çocukların sevimli bakkal amcası tası tarağı toplayıp gitti. Bir sabah sütçü amca ”Sütçü” diye seslenmedi. Kapıların zilini çalıp süt ister misiniz diye sormadı. Meğer o da sokağımıza veda etmişti. Ezanın sesiyle arabasını sokağa terk edip camiye koşuşu hala gözlerimin önünde... Sıra ev sahibim Rezzan hanıma geldi. Evet, o da gitti. Sonra yan komşum Sülfiye Hanıma, o da gitti. Ve annem... Ardından ev sahibimin kız kardeşinin beyi. O da gitti. Annemin karşı ve alt kat komşusunun beyi. O da gitti. Meral ablamızın kızı Esra o da bir ilkyaz günü hayatının ilk yazına veda etti. Gazel düşmüştü bahçemize...Sokağımızın tadı kaçmıştı anlayacağınız. Bağ bozumu başlamıştı bir kez... šair sanki bizim için ”bağımıza düştü gazel” diyordu... Bağımıza gazel düşmüştü... Sokak boşalmaya yüz tutmuştu... Ben de taşınmıştım sokaktan. Ama zaman zaman yolum uğrar bu sokağa. Kopamam o hatıralardan...
Sokağın başında durur düşünürüm. Hayalen o güzel günlere giderim. Annemi eski evlerinin salon penceresinde hayal ederim... Ama elimden bir şey gelmez... Ne annemi geri getirebilirim. Ne de o sokaktan gidenleri... Hayallerimle bir müddet öylece kalakalırım. Hüzünlenir, öbek öbek hatıra harmanlarının arasında oradan oraya savrulur dururum... Sorarım kendi kendime: “Bir zamanlar bu sokak ne şen ne şakraktı, ne insanlarla doluydu.?” Onlar da bir zamanlar bizim gibi canlıydılar. Gülüyor, konuşuyor, yiyor, içiyor, uyuyor ve eğleniyorlardı. Peki ne oldu onlara? Nereye gittiler? Kaç tanesi bu dünyada rahat etti? Kaç tanesinin istek ve arzuları yerine geldi? Kim bilir bu sokakta kaç akşam sıkıntıyla sabahladılar? Kaç akşam sonuçsuz istek ve arzuların pençesinde kıvran-dılar? Ne hayaller uğruna tatlı dünyalarına zehir kattılar. Emel ve arzuları bu dünyaya sığmadı. Peki insan dünyaya sığdıramadığı istek ve arzuların peşinde niye koşuyor? Bu tabloyu görüp istek ve arzularımızdan vazgeçiyor muyuz?.. Neden acaba neden? Neden dünyayı daimi, kendimizi de ölümsüz sanıyoruz? Zaten onlar da öyle sanmadılar mı? Onların kaç tanesi gün gelip her şeyi burada bırakıp oraya gideceklerini hayal etti ki? Ne zaman annemin evine varsam düşünürüm. Tatile giderken bize hep tembih ederdi: “Sakın güneşlikleri açmayın. Onları sıkı sıkı kapayın. Koltuklar ve halı solmasın” Ama şimdi perdeler de açık, koltuklar da halılar da solmuş, sararmış... O sokaktan geçenlerin hepsi de aynı şeyi yapmadılar mı? Onlar öyle yaptı ve gitti... Peki biz ne yapıyoruz? Dünya bize, “Allahaısmarladık” demeden, biz ona “Eyvallah” deyip sırtımızı dönebiliyor muyuz? “Biz gidiyoruz, aldanmakta fayda yok. Gözümüzü kapa-makla bizi burada durdurmazlar; sevkıyat var.” “sözlerine kulak asıyor muyuz? Nerede?... Hala bitmeyen isteklerimiz var... Hala tükenmeyen arzularımız var... Ama bir gün kulağımıza gelecek bir ses: “Ahirete bir yolcu var!” Gülay Atasoy
9月4日 Kalbinin ateşini secde yatıştıracak...Kalbinin ateşini secde yatıştıracak.  Yatışmış bir kalple secdeye varmak değil artık amacın.
Çok iyi bir haber bu. Bunu duymak gerçekten güzel bir haber.
Hangi itfaiyeci ateşi söndürürken zevk alır ki?
Ateş kadar ateşi söndürmek te yakıcıdır.
Namaz içindeki ateşi söndürme eylemiyse bu zevk alınacak bir eylem değildir
illa da. Rabbin kimi zaman zevk verir kimi zaman vermez.
Bu kararı Ona bırakıyorsun artık değil mi?
İçindeki tüm isteksizliğe rağmen.
Hiç zevk almasan da. Çok zor gelse de.
İnsan kalkmalı ve içindeki ateşi söndürmeli.
Ateşi söndürme eylemi ateşe maruz kalmak kadar meşakkatli ve zordur.
Her zorluğun içinde ise bir kolaylık vardır.
Şimdi Onu sevindirdin işte.
Şimdi melekler seni alkışladı.
Ve Ona haber götürmek için semaya yükseliyorlar melekler şimdi .
Hatta evren bile sevindi belki. Kimbilir.
Hayır kimbilir değil. Melekler sevindiyse evren neden sevinmesin?
Aya mı bakıyorsun? Tebessüm ediyor mu dedin? Sana mı? Bence de.
Alnın secdede. O bu davranışından razı.
İnsan başka ne isteyebilir ki? Bir de sen Ondan razı olduktan sonra.
Mustafa Ulusoy
 |
.jpg)
|
|
