Kimselere Diyemedim... 

Öyle çok pazarlık ettim ki Seninle ey Rabb’im. Sen çağırınca, kendime ayırdığım vakitlerden çalındığını düşündüm. Ezan okununca, sevdiklerimle geçirdiğim zamanların azalmasından korktum. Vakit girince, içim “cız” etti hep. Odamdan uzaklaştım, bıraktım işimi, bozdum keyfimi; öylece namaza durdum. Ayak diredim, “az sonra kılsam da olur!” dedim. “Az sonra”larım “çok sonralar”a döndü, geç kaldım, geç kalmaktan utanmadım. Sonunda ayaklarımı sürüye sürüye vardım huzuruna. Pazarlığımı vaktin daralmışlığını bahane ederek yeniden ileri sürdüm. Kaçıyordu namaz ya; o yüzden çabucak kıldım, selam verdim, hemen kalktım, rahatladım. Oysa rahatlığı Sana borçluyum. Ağrımayan her bir dişim kadar huzur borçluyum Sana. Damarlarımın her bir noktasında pıhtılaşmayan kanım kadar sükûnet borçluyum Sana. Tenimin kaşınmayan her bir noktası kadar rahatlık borçluyum Sana. Dişlerim ağrıyacak olsa her biri için harcayacağım zaman Senin. Kanım pıhtılaşıp damarlarım tıkanacak olsa, her defasında ızdırap ve korkuyla geçireceğim saatlerin hepsi Senin. Tenim her noktasında yırtılacakmış gibi acıyacak olsa, kendi kendime dar geleceğim huzursuz günler Senin.

Gün oldu; usandım. Sabrımı tükettim; tükendim. Kendimi yontmaya heveslendim. Benden istediğin zamanı çok gördüm. Benden istediğini, benim için istediğini bile bile, huzurunda huzursuz durdum. Fazla buldum namazın rekatlarını; kısaltmak için bahaneler aradım. Günümü delik deşik etmeni, işimin arasına kesintiler sokmanı, hayatımın ortasına duraklar koymanı, uykumu bölmeni lüzumsuz gördüm. “Beni bana bırak!”larla durdum huzuruna; içim başka bir yerlerin türküsünü söylerken, ben seccadende, belki sadece bedenimle, mıhlı kaldım. Oysa Sen, dileseydin dar edebilirdin zamanı bana! Bir uçurumun dibine savrulmuş bir arabada çaresizce Sana yalvartıyor olabilirdin beni. Korkulu bir savaşın orta yerinde ateş ve kan kusan bombaların altında günümü de, işimi de, uykumu da, hatta rüyalarımı da delik deşik etmelerini takdir edebilirdin. Düşmeyen bombalar kadar, uçuruma savrulmayan arabalar kadar genişlik borçluyum Sana.

İçten pazarlıktı benimkisi. Öyle içten ki kendime bile söyleyemedim. Gözlerimle birlikte gönlümü de secdene kilitlemeyi çok gördüm. Kendimi sıfırlamayı, benliğimi hiçe indirgemeyi beceremedim. Ensemde kaderin sıcacık nefesini hissedecek o teslimiyetin vadisine inemedim. Acelem vardı; alnımı koyduğum gibi kaldırdım seccadeden. Bütün benliğimle aşağı inemedim. İşim vardı, secdemi işime zaman kazandım. Secdeye kalbimi de sığdırmaya çalışmadım. Uykum vardı, secdemi sığ bırakıp uykumu derinleştirdim.

İtirafımdır: Bencilliğimi de sırtıma alıp rükûlarda eritemedim. Bedenim eğilirken huzurunda, “emrolunduğum gibi dosdoğru olma”nın ağırlığını sırtıma almayı erteledim. “Sırası değil!”di; “hele dur; sonra da olur!”du. En Sevgili’ni bir gecede ihtiyarlatan emri üzerime alınmadım.

Sen dileseydin, çocuğumun cılız nabızlarının eşliğinde, loş ve neşesiz bir yoğun bakım odasında, gözümü de gönlümü de, umutsuzca, çaresizce, ürpertiyle, korkuyla bir monitörün ekranına kilitleyebilirdin. Dileseydin, yeryüzünün sükûnetini bir anda kesip, küçücük bir duvar kıpırtısının gölgesinde, mini mini bir sarsıntının beklentisi içinde saçlarıma aklar düşürebilirdin.

İçten pazarlık mı denir buna? Sen bilirsin Seninle ettiğim pazarlığı. Kendime sakladığım ve hatta kendimden de sakladığım sır bu. Dilime bile değdirmekten korktuğum, ağzıma almaktan utandığım öyle bir sır işte. Fısıldaması bile acı veriyor ya… Meselâ, uzayınca Fatiha, uzayınca sûre, heceler sanki özgürlüğe giden yolu taşlar gibi kestikçe, “bitmez şimdi bu namaz!” dediğim çok oldu. Ama içimden. Kimseler duymadı.

Bir Sen duydun beni ey Rabb’im. Sırrımı bir Sen bildin. Kendimi lüzumsuz hissederken seccadenin üzerinde, dudağım anlamına yetişemediğim kelimeler için oynarken, Sen beni söylediğimden fazlasıyla duydun, söyleyemediğimi de, dile getiremediğimi de bildin. Ruhumu alıp uzaklara gittiğim halde, bir bedenimi bıraktığım halde huzurunda, kovmadın beni, yakınlığında tuttun.

İtirafımdır; öyle anlatıldığı gibi özleyebilmeyi beceremedim henüz namazı… “Aradan çıkarmaya çalıştığım” oldu namazı. Geçiştirdim namazı. Bir “sorun”du çözdüm, hallettim. Selam verip sonra yaşamaya başladım… Yaşamayı namazın içinde aramalıydım. Namazı yaşamanın içine sızdırmalıydım oysa. Bilemedim.

Kafa tuttum, ayak diredim, pazarlık ettim; ama Sen utandırmadın, yine yine yine huzuruna aldın beni. Her secdede rahmetinle okşadın alnımı. Her rükûda “aferinler” fısıldadın gönlüme. Her vakitte yeni bir sayfanın aklığına çağırdın ruhumu. Yüzüme vurmadın. Azarlamadın. Aşağılamadın. Hepten umut kesmedin benden. Yok saymadın. Utandırmadın.

Pazarlık ettiğimi Seninle bir Sen bildin ey Rabb’im. Kimselere söylemedin. Sırdaşım Sensin, bir Sana açabilirim içimi, bir Senin beni ayıplamandan korkmam. Ben işte böyleyim; yine “bana ait”lerin hesabındayım. Başka kime
söyleyeyim? Başka kimin anlayışından medet umayım?

Senai Demirci

Şükür, neredeydi?...

 İnsanlar Kirletmese Her Yer Tertemiz!

Şimdi sen kendini incele... Göz kapakların nasıl da temizliyor gözlerini... Gözyaşında eritici bir özellik var, gözüne giren tozu yok ediyor... Sen de görebiliyorsun... Her an kanın temizleniyor... Minnacık askerler, alyuvarlar ve akyuvarlar her an hizmette... Havanın zerreleri de boş durmuyor, kanı temizliyor... Hepsi düzenli, uyumlu, hikmetli...

Bu işler hiç tesadüf eseri olur mu? Görünmez bir el öyle bir düzen kurmuş, öyle güzel işletiyor ki, her yer temiz oluyor. Elbette temizlik fiili de bir özne ister... Bir küçük ev bir ay temizlenmese içinde durulmaz... Bir fabrika da süprüntüler temizlenmese içinde çalışılmaz... İnsan bir ay kendini temizlemese yüzüne bakılmaz, kokusundan yanına yaklaşılmaz... Peki, bir fabrikaya, bir otele, bir büyük eve benzeyen şu görkemli evreni, şu güzel dünyayı kim temizliyor... Bütün varlıkların içini, dışını...

Bir de manevi kirler var... Şüpheler, kuşkular, kuruntular... Ve günahlar... Bunlar da kalbin, ruhun kirleri... İnsanı iç sıkıntısına iten paslar... Bunalıma sürükleyen karanlıklar... Onları temizleyen de, Allah... Yeter ki arınmak istesin insan, pişman olsun, tevbe etsin... Kuddus ismi orada da tecelli ediyor, beliriyor, görünüyor... Bize maddi yağmurlar gerek temizlenmek için... Ve manevi yağmurlar, kalbimizin kirlerini silecek...

Ömer Sevinçgül

Ve insan unuttu!..

Neyi ve kimi?

En başta kendini ve sonra da ölümü.

Var mı bilen son gününü, son saniyesini ömrünün, var mı?

Sonra kalbini ve Rabbini unuttu insan. Unuttuğumuz o kadar çok şey var ki...

Tarlalardaki buğday başaklarının rüzgârın ninnisiyle salındığını da unuttu. Kırlara çıkmayı, çiçeklere bakmayı unuttu. Binler meyve veren ağaçları, kuru odunlardan ibaret olan bu mübarek ağaçların nasıl meyve verdiğini de unuttu. Ağaçların birer postacı olduğunu unuttu. Mektubu açtı okudu ama göndereni unuttu…

Üstüne kurşun gibi düşmeyen, tek tek gönderilen yağmur taneciklerini de unuttu. Sonsuz rahmeti unuttu. Üst üste bindirilip de balyalar hâlinde inmeyen kar tanelerini de unuttu. Kimin, hangi ince hikmetle onları bir bir gönderdiğini de unuttu.

İnsan bu dünyaya, muhteşem ve muazzam bir dâvâ, bir ideal için gelmişti. Omuzundaki yükü ve sırtındaki küfeyi bırakıp kaçan bir hamal oldu. Hâlbuki hamal, yükün altında güzeldi...

Neyi unutmadı ki insan?...

Allah’ın kendisine yaptığı bunca iyiliği çok çabuk unuttu. Gökyüzündeki ayı, güneşi, yıldızları, tarlaları unuttu, baharı, çiçekleri unuttu, kırları, kuşları unuttu. Zamanın oralarda ne kadar yavaş geçtiğini de unuttu.

Bir filmden küçük bir sahne:

Ünlü bir fotoğrafçı, kırlarda hayvanları otlatmakta olan mal sahibine bakıp:

“Çoban nerde?” diye sorar.

“Ona bazen izin veriyorum” der patron. Fotoğrafçı:

“İşleri buradan mı takip ediyorsun?”

“Evet, cep telefonu yeterli.”

“Burada niçin bulunuyorsun, maksadın ne?” Patron bir göz kırpıp şu cevabı veriyor:

“Dostum, kırlarda zaman, yavaş geçiyor, bunu fark ettim. Onun için bazen çobana izin veriyorum, vaktin kıymetini bilmeye çalışıyorum.”

***

Vakit bereketini kaybettiyse eğer, anlamsız telâşımızın ve bitmek bilmeyen lüzumsuz bir yığın işlerimizin de suçlusu biziz.

Ve en kötüsü insan, ölümü de unuttu. Hem de ne unutmak! Dünyasında böyle bir kaygı bile yok. Geçenlerde arka arkaya gelen ölümler üzerine, tanınmış bir san'atçı televizyon ekranlarından şöyle sesleniyordu:

“San'at dünyamızda bir yaprak dökümüdür başladı bu aralar. Ölümler çokça olmaya başladı. Biri bunlara dur demeli.”

Ne demek istiyordu bu garip insan? Gayet açık. Ölümü hayattan bu kadar dışlayıp çıkarınca onun Yaratan’ın bir fiili olduğunu düşünmek aklına bile gelmiyor insanın. Ölümü unutmak, ömrü uzatmıyor. Ölümü unutan insanı, ölüm unutmuyor. İnsan sadece unuttuğuyla kalıyor, o kadar.

Zannediyor ki, Yaratan istediği zaman değil de, kendi istediği zaman ölecek bu insancık. Ne büyük bir gaf, ne büyük bir gaflet, aman Allah’ım! Gafletin de mertebeleri var…

Evet, insan kendi nefsinde ve kendi dünyasında sınırlı kalınca görün işte, neler söylüyor. Oysa kâlp ve ruh gibi daha üstün mertebeleri de vardır insanın. Nefsin kendi başına buyruk olması, tehlikelerin en büyüğü.

Sanki donmuş, uyuşmuş bir hayatın üzerine, ruh üfleniyor her sabah ılık ılık. Kim farkında? Ezanlarla başlıyor her sabah uyanış. Bu seslerle doğuyor yeni bir gün. Tevfik Fikret’in dediği gibi: “Bütün tabiat o dem / Kıldı secde-i şükran.”

Kâinat ayakta, insan yatakta. Olur mu hiç?!

Evet, böyle bakınca ne kadar güzel oluyor yaşamak. İnsana yakışan, verdiği sözü hatırlamak, o söze sâdık kalmak.

Ölümü durdurmak, ölümü öldürmek, ölümü kaldırmak mümkün mü? Ne kadar arzu ederdim o insanın hayat hakkında doğru bir söz söylemesini, ne kadar. Kendimi o insana karşı suçlu hissediyorum, vazifemi yapmadığımı düşünüyorum, yapamadığımı düşünüyorum.

Evet, Kur’ân-ı Hakîm’in sayfalarını bir açıp baksa ve okusa, bir baksa insan, Rabbinin kendisine neler neler söylediğini duyacak:

“And olsun ki, Biz, bu Kur’ân’da insanlar için her çeşit misale yer verdik.” (Rûm Sûresi, 58).

“Biz bu misalleri insanlara anlatıyoruz ama onları, bilenlerden başkası düşünüp anlamaz.” (Ankebut Sûresi, 43).

Yine Araf Sûresi’nin 176. âyetinde:

“Kıssayı anlat, belki düşünür, öğüt alırlar” buyrulur.

Evet, öğüt almak, ders almak ve bu dersin etkisiyle uyanmak…

Ne güzel söylüyor şair Cahit Irgat:

“Bir damla düştü gözlerime / Geçen buluttan / Hatırladım inanmanın ne olduğunu.”

“Hatırla ki” diye başlayan bir âyet vardı. Anılması bile hiç söz konusu bile olmayan bir su damlası hâli vardı ki insanın, onu da unuttu. Onu hiç unutmayan Rabbini de unuttu. Allah da ona kendini unutturdu. Şimdi cehennemî bir azabın içinde kıvranıp duruyor insan. Daha cehenneme gitmeden, dünyada tadıyor bu azabı. Şeytanın adımlarını izlememeliydi insan. Şeytan Rabbini unutmuştu, kalbinde mârifete zerre miktar yer kalmamıştı. O zulmânî hâli bize de lâyık görmeye çalışıyor. Şeytan insana önce kendini unutturur, sonra Allah’ı. Bu tuzağa dikkat, 13. Lema’da çaresi var bir bak.

Sonra; unutan insan diklendi durdu Rabbine karşı. Ne yüzü ne de hakkı vardı isteyecek. Her şeye rağmen Rabbi, son derece merhamet ve şefkat sahibiydi. Onu her türlü isyana rağmen kulluğuna layık gördü.

İnişler, çıkışlarla dolu hayatında hep zikzaklar çizdi durdu insan. Hazreti Mevlânâ’nın dediği gibi: “Hayvan hayvanlığıyla kurtuldu, melek melekliğiyle. İnsan ikisi arasında yalpalayıp durdu.”

“Ne olacak hâlimiz?”

Bu soruyu günün her saatinde sormalıyız kendimize. Elimizden bir tutanımız yoksa, bizi bizden daha çok bir düşünenimiz yoksa, ne olacak hâlimiz? Evet, her günün sabahında içimizden yankılanan sesler yükselmeli. Vicdanımızı dinlemeliyiz ve onun sesini duyup tövbeye yönelmeliyiz. Uyanışımız bugündür, belki bu sabahtır. Pişmanlık duyulmayan ve tövbe ile uyanılmayan her sabah, hafif bir rüyadan daha ağırına geçmektir.

Uyanmak; kafa gözünün açılması değil, kâlp gözünün açılmasıdır.

Herkes bir şeylerden sorumlu, insan ise bütün kâinattan. Şükrün bir çeşidi de namaz ile kendisine verilen bütün nimetlerin Rabbine karşı takdimini de içeriyor. İbadeti terk eden, kâinatın ibadetini de görmüyor, göremiyor.

Ve insan unuttu. Ahd-ı misâkı, Elest meclisinde verdiği “Kâlû-belâ” sözünü de unuttu. Hatırlaması gerekir, ölmeden önce ona birilerinin niçin dünyaya gönderildiğini hatırlatması gerekir. Yolu, yolculuğu, kılavuzu ve o rehberin elindeki kitabı, kitaptaki işaretleri hatırlatması gerekir. Attığı her adım, onu bir daha asla dönmemek üzere ebedî bir âleme götürüyor. İnsanın uyanışını bekliyor bütün bir kâinat. Bu kâinatta insan olan bir insan eğer yoksa, kâinat da yok, kâinattaki mahlûkat da yok adeta.

Kâinatta bir ustabaşıdır insan. Ustabaşı işinin başında değilse, diğer işçiler çalışıyor denemez. Gözcülük görevini, şahitlik yükümlülüğünü yerine getirmesi gerekir insanın. Hayretli bir nâzırdır, bir dellâldır, bir ustabaşıdır insan, görevinin başında olmalıdır. İnsan iş başında değilse, kâinatın çalışmasını, işleyişini görmüyorsa, yarın ne söyleyecektir, ne anlatacaktır Rabbine karşı bu insan? Hiçbir şeyin mânâsı yoktur onun nazarında. Her şeyin sorulacaktır bir bir hesabı. Unutmak çare olmayacak, unutmak bir mazeret teşkil etmeyecektir.

Bilmeliydi insan bunu, unutmamalıydı hiç. İnsan unutunca, ona hatırlatma görevini yapacak bir şeyler gerek.

Sadî Şirazî’den bir öykü:

“Bir gün annemin kalbini kırmıştım. Kalktı, yan odadan küçük bir beşik getirip önüme koydu.”

“Evlâdım” dedi. “Küçükken seni ben, bu beşikte sallayıp büyütmüştüm.”

Sadî Şirazî bu hatırayı hayatı boyunca hiç unutmadığını söylüyor. Evet, bazen hatırlatma görevini bir beşik yapar, bazen de bir sel felâketi. Kayar gider ayağımızın altından her şey su gibi. Ömür de öyle geçer gider. Bir yere tutunmalı ellerimiz. Yoksa akıntıya kapılıp gideriz. Dünya ve içindekiler güçlü bir anafor oluşturuyor, bizi kendine doğru çekiyor. “Daha, daha” diye saldırırken hırsla dünyanın daha fazlasına, nice canlar gidiyor, nice ömürler tükeniyor.

Ne güzel diyor Hâfız-ı Şirazî: “Neye alıştınsa onları terk et, onlara aykırı olan şeylere yapış da muradına ulaş.” İnsanın insanca yaşamasına yetecek kadar nasip her zaman vardır bu dünyada, eğer eceli gelmediyse, vakti tükenmediyse.

Hikmetli ve güzel bir söz duydum yakınlarda:

“Allah’ı zikirden gâfil olmayınca ne bir ağaç yıkılır, ne de bir hayvan av olur.”

Değmiyor ebedî hayatı kaybetmeye, değmiyor dinin gereklerini yerine getirmeden yaşamaya, değmiyor. Bediüzzaman ne güzel diyor: “Biz dini severiz, dünyayı da din için severiz.”

Ve insan unuttu.

“Yamadık dünyamızı yırtarak dinimizden / Sonunda din de gitti, dünya da elimizden” diyen şair haklı çıkıyor her zaman. İnsan unutmaya devam ettikçe kaybı hep büyük olacak, kazancı ise hep küçük. Evet, mülk O’nun, nimetler O’nun, biz de misafiriyiz O’nun. Nimetlerin bolluğu, ucuzluğu Allah’tan olduğu ve Allah yarattığı için.

İki arkadaş konuşuyordu ölen birinin ardından. Biri “Ne bıraktı?” diye sordu. Diğeri, “Nesi varsa, hepsini.” dedi. Diğeri “Eğer ölen, ilmiyle âmil ise, geride bıraktıklarından daha fazlasını da yanında götürmüştür; merak etme.” dedi. Bir gün kampanalar çalacak, “şimdi paydos” diyecekler. Unuttuğunu fark etmek ve uyanmak da bir nimet. O nimetin nimet olduğunu anlamak da bir nimet. Gökler ve yer dolusu hamdler ve senâlar o Yaratan’a ki, bütün sonsuz ve sayısız nimetlerini lütfettiği için.

Evet, Peygamber Efendimiz (as.m.), bir hadis-i şerifinde bizi bu dünyanın nimetleri hakkında daha duyarlı olmaya ve unutmamaya çağırır:

“Kıyamet gününde kula nimetlerden sorulacak ilk sual: ‘Bedenine sağlık vermedik mi, sana soğuk su içirmedik mi?’ olacak.”

Bu çağrıya uyan her kula ayrı bir lütufta bulunacak Rabbimiz.

Unutmanın yerini uyanışa terk etme vaktidir artık. Unutuşun hayatımızda nasıl bir yer tuttuğunu, sorgulamanın da şimdi tam zamanıdır...

Selim GÜNDÜZALP

Her insan pişmandır…

Her insandan geriye kalan birşeyler vardır bu hayatta.

Kiminden eser, kiminden isyan… Kiminden iyilik, kiminden kötülük... Kiminden söz, kiminden sükut... Kiminden ağıt, kiminden menkıbe… Kiminden hayat, kiminden ölüm… Kiminden şükür, kiminden pişmanlık…

Hal ve mazi yaşanmışlığın izleriyle doludur…

Elbette ki bu “büyük fotoğraf” insanlığın halidir, seviyesidir, aklıdır, ruhudur, hafızasıdır.

Yaşanmış olan, insanın hem eylemidir hem de eseri.

Bu eylem ve eserden teşekkül eden “hayat hafızası” da çoğu zaman tazedir.

İyisiyle kötüsüyle mazi insanın peşini bırakmaz.

Kimi zaman hata ve günahlardan bir “ah” feryadıyla yükselir insanın sesi…

Kimi zaman da sürur, şükür, huzur getirir bugüne mazi…

İnsan yaşadıklarıyla kaybeder ve insan yaşadıklarıyla kazanır…

Şüphesiz her insanın yaşanmışlıktan kaynaklanan bir hafızası vardır ve orada bir “birikim” sözkonusudur.

Biliyoruz ki insan hem kendine aittir, hem de insanlığa…

Yani, insan hem kendinden sorumludur hem de insanlıktan…

İnsan biriktirir, çünkü insan yaşarken, duyar, hisseder, konuşur, tepki verir, etkiler, etkilenir…

Her insanın sergüzeşti hayatı ötekinden farklılık arzeder ama insanın yapıp ettikleri “insanlık havzasında” toplanır…

Yollarımız, mücadelemiz, azmimiz, irademiz, imtihanlarımız, ikramlarımız farklılık gösterse de gittiğimiz yer aynıdır.

İnsan ne olursa olsun, insan ne yaşarsa yaşasın, insan nasıl yaşarsa yaşasın, insan nerede yaşarsa yaşasın, insan arınmak ister.

Sık sık kalbinden, kalbimizden geçer bu duygu.

Herkes pişmandır hayatta.

Ömrünü heder eden de pişmandır, kendisini bir hiç uğruna tüketen de pişmandır.

Fani hayatı baki zanneden de pişmandır, öfkesinin esiri olan da pişmandır.

Fakat hayatının en küçük anını dahi israf etmeyen de pişmandır.

Şükreden de pişmandır, sabreden de… Bilende pişmandır bilmeyen de…

Birincidekiler, cehaletin, bilgisizliğin, nankörlüğün, tükenmişliğin, yolda kaymışlığın, insan kalamamanın, hedefe varamamanın pişmanlığını yaşar.

Bu “negatif pişmanlıktır”.

İkincidekiler ise, nimet vereni bulduğu, Onun huzurunda yaşadığı ve yaşatıldığını gördüğü, korunup kollandığını hissettiği ve esirgenip bağışlandığını idrak ettiği halde, şanına yakışır şükrü sergilemekte acizlik hissetme pişmanlığıdır.

Bunlarınki de “pozitif pişmanlıktır”

Negatif pişmanlık, son pişmanlıktır ki hiçbir fayda vermez, pozitif pişmanlık ise insanı yükselten bir arayıştır, faydası çoktur…

Hepimizin önünden bir hayat geçiyor, gidip maziye demirliyor.

Ve aynı anda hepimizin hayatından bir mazi geçiyor.

Hayat ve mazinin tesirinde biz hem bir istikbal hem de bir mazi adayıyız.

İnsan olduğumuz kadar da insanlıktan yanayız…

Bugünkü “büyük insanlık manzarası” da bizim eserimizdir.

Mazisiyle, atisiyle sorumluluk bize aittir.

Sorumlu ve suçlu insandır… Ve her insan pişmandır…

Yeri asla yaramayacağı, boyu dağlara erişemeyeceği halde yeryüzünde böbürlenerek yürüyen insan pişmandır.

Kibirliliği alçak gönüllü olmaya tercih eden insan pişmandır…

Kendini muktedir zannedip de ölümlü olduğunu unutarak kendini abartan insan pişmandır…

Ölümden korkup da ölümü yok etmeye çalışan insan pişmandır…

Ölüm sonrasına hazırlık yapmayan insan pişmandır…

Ölümden nasihat almayan insan pişmandır…

Her şeyin üstesinden gelemeyeceğini çabucak unutan insan pişmandır…

Hiç kimsenin kendisine güç yetiremeyeceğine inanarak her şeye hakim olmak için uğraşırken hayatı yaşanmaz hale getiren insan pişmandır…

Çaresizlik tuzağına düşen, her durumda ve her zaman bir umut ışığı olduğunu aklından çıkaran insan pişmandır…

Derdi ve davası olmayan insan pişmandır…

Yaptığı iyiliği büyük görüp başa kakan ve iyiliklerini anlatarak onları kıymetsizleştiren insan pişmandır.

İyiliği karşılık beklemeden yapmayan insan pişmandır…

İyilik yapma imkanı önüne kadar geldiği halde iyiliğe eli varmayan insan pişmandır…

İnsanları hor ve hakir gören pişmandır…

Büyüklük kompleksine kapılıp, insanları ezerek arkadaşlarını kendinden uzaklaştıran insan pişmandır…

Kendisine bir kötülük yapıldığında hemen karşılık veren insan pişmandır.

İnandığı gibi yaşamayan insan pişmandır…

İnsanları kendisinden uzaklaştıran ve gittikçe bencilleşen insan pişmandır…

Dua alamayan insan pişmandır…

Tevazuu unutan insan pişmandır…

Öfke ve ihtirasın esiri olan insan pişmandır…

Yalana göz kırpan insan pişmandır…

Önyargılarla fikri ve ruhu kapanmış insan pişmandır…

Beğeni duygusunu sürekli kendine yönelten insan pişmandır…

Nefsinden razı olan insan pişmandır…

Heva ve heveslerini kendine ilah edinen insan pişmandır…

Hak ve adalet duygusunu yitirmiş insan pişmandır…

Günahtan ve hayatını israf etmekten çekinmeyen insan pişmandır…

Aklına geleni söyleyen, sözü tartmasını bilmeyen insan pişmandır…

İnsan olmanın vazgeçilmez prensiplerini küçük çıkarlar için feda eden insan pişmandır…

İnsanlara güven vermeyen insan pişmandır.

Gösteriş yapıp hayra da mani olan insan pişmandır…

Merhamet etmeyen insan pişmandır…

Aklını, kalbini işletmeyen insan pişmandır…

Kendinden iyi durumda olanlara bakıp üzülen insan pişmandır…

İmkanlarını insandan yana kullanmayan insan pişmandır.

Vermeyi almaktan daha büyük bir ihtiyaç görmeyen insan pişmandır…

“Anlamaktan” vazgeçip, bütün gücüyle “anlaşılmaya” odaklanmış insan pişmandır.

Allah'tan korkmayan insan pişmandır...

Allah'tan hakkıyla korkmayan insan da pişmandır…

Günah ve hatasını bildiği halde tövbe etmeyen insan pişmandır…

Yaşarken vicdanının sesini duymayan insan pişmandır…

Bilen de pişmandır bilmeyen de… İnanan da pişmandır inanmayan da…

Peki sizin pişmanlığınız hangisi?

Ne kadarı pozitif pişmanlık, ne kadarı negatif pişmanlık.

Bir soru daha; Hangi pişmanlıklarınızdan pişman oldunuz da kurtuldunuz, insanın düştüğü yerden kalkmasına ve insanlığın huzur arayışına nasıl bir katkınız oldu?

Kuran diyor ki; Andolsun zamana ki, insan gerçekten ziyan içindedir. Ancak, iman edip de sâlih ameller işleyenler, birbirlerine hakkı tavsiye edenler, birbirlerine sabrı tavsiye edenler başka (onlar ziyanda değillerdir). (Asr suresi)

Bakın ki sayamayacağımız kadar çok pişmanlık içindeyiz.

Ya sayacak kadar az olsaydı pişmanlıklarımız.

İnsanın halleri ve “büyük insanlık tablosu” daha iyi olmaz mıydı.

Pişmanlıklarımızın bedelidir; insanlığın huzursuzluğu ve sürüp giden tedirginliği.

Her insan pişmandır ama hangi pişmanlıklar hala işe yarar.

Her insandan geriye kalan bir iz vardır bu hayatta.

Hepimizden geriye kalan ortak şeydir pişmanlık. Bazı pişmanlıklar yapıcıdır, bazıları yıkıcı.

Yapıp yıktıklarımızla elde kalan insandır…Af ve merhamet bekleyen insan…

HAKİKİ, EBEDİ ve büyük BAYRAM;

Her şeyi Yaratıcısının emaneti gören;
O’nun izni dairesinde bir hayat felsefesi olan;
O’nun dışında her şeye tebeî olarak bakmayı, kalben terk etmeyi başarmış,
Sırat-ı müstakimde keyifle yaşamayı ilke edinmişlerindir.

BAYRAM Kur’an’nın, Sünnetin ve onların yorumları olan Nurlu Eserlerin onu
Kutsî Kaynaklara bağlayan ölçüleriyle hayatını şekillendirenlerin;
Sünnet-i Seniyye’yi, yaşayışının, değişmez ve mükemmel temel rehberi görenlerindir.

BAYRAM, “Hazırlanınız, başka, daimi bir memlekete gideceksiniz.
Öyle bir memleket ki, bu memleket ona nispeten bir zindan hükmündedir. ” fikri ile
“Programımız budur ki; Dünya bir misafirhanedir, İnsan ise onda az duracaktır; Ve vazifesi çok bir misafirdir. “ fikirlerini, hayatının temel prensipleri olarak gören, ahireti ve ona ait olanları en öne alan, paradigmalarının en üstüne Ahireti yerleştirebilenlerindir.

BAYRAM Dünyaya, kulluk için geldiğinin idraki içinde olanların;
İyiliği anlatmak, kötülüğü men etmekte vazifeli olduğunu hiç unutmayanlarındır.
Müminleri ve hatta bütün insanları, sahil-i selamete taşıyan bir faaliyette
bir hademe olduğunu kabul edip, bu vazifenin düsturlarına uyanlarındır.

BAYRAM, Aklının ona yüksek maksatlar ve bâki meyveler göstermesine karşılık,
elinin, ömrünün, iktidarının, sabrının kısa olduğunu çok iyi bilen bir ruh sahibi olarak; Bir Kadîr-i Zülcelâlin, bir Rahîm-i Zülcemâlin dergâhına,
Namaz ve niyazla müracaat edip;
başına gelecek, beline yüklenecek işleri, vazifeleri tahammül için
yardım isteyenlerin, halini arz etmesini bilenlerindir.

BAYRAM, Aşığın, maşukunu beklediği gibi,
Allah’ın huzuruna kabul edilmek olarak idrak ettiği namazı,
hasret ve heyecanla bekleyip vaktin evvelinde kılabilenlerindir.

BAYRAM, Rabbi dışında, âzam mahlûkata da ibadete tenezzül etmeyip;
Cennet gibi âzam menfaat olan bir şeyi dahi gaye-i ibadet görmeyenlerindir.

BAYRAM, Dünyayı ve ona ait bütün işleri, mülk alemine has Adetullah’a riayet ederek
değerlendiren, yapılan fiillerin değişik bir dua hali olduğunu düşünüp,
Duayı, bir sırr-ı ubudiyet olarak görebilenlerindir.

BAYRAM, Nokta-i istinad olarak, kuvvete bedel "hakkı" kabul eden;
Hayatta mücadeleyi değil, yardımlaşmayı düstur olarak alan,
bunları günlük hayatında ve bütün hadiselerde uygulayabilenlerindir.
BAYRAM, Düşmanı, nefsi emmaresi ile birlikte cehalet, zaruret ve ihtilaf olarak gören;
bunlara karşı sadece sanat, marifet, ittifak silahıyla mücadeleyi şiar edinenlerindir.

BAYRAM, bu asırda muhakkak cemaat olunmasının gerektiğine inanan;
ekip çalışmasının ruhuna uygun hareket eden ve bunu zaruri gören;
dava arkadaşlarıyla dostluk ve muhabbetin zedelenmemesi, bozulmaması için
her fedakârlığı göze alan, Onların kusurlarına gözünü yumabilen,
tükürüklerini misk’ü amber telakki edip bin haysiyeti olsa, onlar için fedaya hazır olan;
Mümin kardeşlerine asla adavet etmeyenlerin,
Hatta, onlar hasta olduğunda, şifa bulmaları için, onlar yerine hasta olmayı isteyip,
yatağa girebilecek ruh ve sevgiye sahip bulunanlarındır.

BAYRAM, ittifak, tesanüd, teavün, uhuvvet ve incizabı KARAKTERİ;
nefsi gemlemekle bağlamak, ruhu kemâlâta kamçılamakla serbest bırakmayı
HEDEFİ haline getirebilenlerindir.

BAYRAM, Arkadaşlarını kendinden üstün görebilen, onların özellikleriyle iftihar eden,
onlarla çalışırken, tâbi olmayı tercih edip, imamlık şerefini onlara verebilenlerindir.

BAYRAM, İttihadın, cehl ile olmadığını bilen,
İman ve İslam’ı, Kâbe hürmetinde, Cebel-i Uhud azametinde kabul ederek
Hayatının bütün değer ölçülerini buna göre belirleyebilenlerindir.

BAYRAM, Hayatı, yaşamayı; İman ve İslam’la sanata dönüştürebilen;
Dünya hayatıyla ilgili kaybettiğine üzülmeyen, kazandığına sevinmeyen;
gücü dahilinde olan şeylerde acze; gücünü aşanlarda cezaa sarılmayan;
kendi bulunduğu boyutun gereklerini yapıp,
sonuçlara şükrederek hakiki tevekkül sahibi olabilen,
kanaatkâr olup yaratıcısına itimat edenlerindir.

BAYRAM, Rabb-i Rahimin marzisine, Kitabına, gönderdiği Yaver-i Ekrem’ine (ASM. )
Tereddütsüz ve zevkle ittiba eden;
Her şeye mânâ-yı harfiyle, O’nun hesabına bakarak,
bu şekildeki bir tefekkürle hayatı zevkli hale dönüştürebilenlerindir. ;

BAYRAM, Hastalık ve belaları, ; O’ndan gelen,
sevap kazandıran, olgunlaştıran, idrakini artıran ikazlar gibi görebilen;
sadece Hz. Eyyüb gibi, kulluğuna, zikrine mani olacak seviyeye gelince ;
ve sadece O’na şikayet edebilenlerindir. ;

BAYRAM, Mevti, vazife paydosu, terhis oluş,
ücret almaya gidiş, melekût alemine geçiş,
dostlara kavuşma, Şeb’i Arûs görebilen.
Bismillah’la o aleme girip, rahatla kabirde yatabilen;
Sûr-u İsrafil’le, Allâhü Ekber diyerek kalkabilecek olanlarındır.

BAYRAM, Esma-i Hüsnaya ayinelik yapmanın üstünlüğüne inanan,
”İki günü eşit olan zarardadır “ âli fikrine ittiba ederek daima gayretli olanlarındır.

BAYRAM, bütün bunlarla;
* insanlığın iki cihanda da mesut olması için,
* farklılığa saygılı olan;
* durumun gerektirdiği medenî usul ve iletişim imkanlarını kullanan;
* ortak olan maddî ve manevî değerleri, doğru bir İslâmî anlayışla yorumlayarak;
* nefsin hevesatına ve tecavüzâtına sed çekip,
* ruhu ulvi şeylere teşvik ve ulvi hissiyatını tatmin ederek;
* kendini ve diğer insanları, kemâlâta sevk eden,
*onları üstün insanlar haline getirmeyi,
*BU ALEMDE DE mükemmel bir medeniyet ortaya çıkarmayı,
yaratılış gayesi olarak gören;
ona ulaşmaya azimle çalışan; gözü yaşlı Müminlerin, Nurun halis talebelerinindir.... .

Netice olarak BAYRAM ;
• Allah’tan korkmaktır;
• Günahları terk etmektir;
• Sünnet-i Seniyyeye ittibadır,
• Takva ile bezenmektir;
• Yakîn hasıl etmektir;
• Sıratı geçmektir;
• Amel defterini sağdan alabilmektir;
• Mahkemi-i kübrada berat senedini elde etmektir;
• Vatan-ı aslimiz olan cennete ebedi kalmak üzere kavuşmaktır;
• Rahmanı temaşadır;
• Ebedi alemlerde de bayram yapabilmektir;
• Saadet-i Dareyne mazhariyettir.

Allah, hepimize,
Evlad-ı iyalimizle,
akraba-i taallukatımızla,
bütün kardeşlerimizle,
bütün iyi insanlarla beraber,
İnşallah, bu keyfiyette bayramlar nasip etsin.

Halil Köprücüoğlu http://www.karakalem.net/?article=2321

 

 

Üstüdar Fıstıkağacında bir sokak...

Adı: Bestekür Behlül sokağı...

Yıllarca yaşadım bu sokakta...Ta 1979’dan 1990’na kadar...

Güzel günlerdi... Her yer cıvıl cıvıldı...

Özellikle  ilkyaz ve sonbahar ayları muhteşem güzelliklere sahne olurdu ...

Karşımda annemlerin evi...

Penceresinden Marmara Denizinin efsunlu suları....  Ayasofya’nın sisli minareleri...   

Akşamları İstanbul’u karanlığın kollarına terk eden güneş... Bu ayrılık acısıyla ağlamaktan kızaran gözleriyle derin bir uykuya dalan gurup. Minareler arasından nazlı bir edayla süzülen hilal... Uzaklardan bu güzel tabloyu selamlayan tek tük yıldızlar....

Sokağın sonuna kadar salkım söğütler, iğde ağaçları ... Tepelerinde yüzlerce minik serçelerin sesleri...

Özellikle ikindi sonraları...

Babalar işlerinden döner... Çocuklar okullarından...

Sokağın başındaki bakkal amcadan sakız ve çikolata almak için koşuşan çocuklar... Çocukların sevgilisi hoşgörülü ve sevimli “Kemal’in babası” olarak tanıdıkları bakkal amcaları...

Sabahları kapı kapı süt dağıtan sütçü dede...

Ev sahibim,yan komşum, annemlerin alt katlarındaki teyze,  kocası, karşı komşusu.... Ev sahibimin kız kardeşiyle kocası....

Sokakta her gün gördüğüm yakından tanıdığım simalar...

Özellikle eylül günleri çocuklar sokağın ayrı bir çeşnisi...

Okula yeni başlayanlar... Annelerinin  ellerinden tutarak ürkek ürkek yürüyenler... Servis aracını telaşlı yüzlerle bekleyenler... Anneanne,  babaanne bazen de dedeyle okul yollarını tutanlar... Sırtlarında çantaları ellerinde beslenmeleriyle koşuşanlar...

Tekrar akşam üzeri neşeyle evlerine dönüşler...

Bu sokakta her an mutluluk meltemi eserdi.  Burası benim için mutluluk beldesiydi. Güzel günlerdi vesselam.

Ama soğuk bir kış günü sokağımıza bir samyeli esti.

Penceremden sokağı seyrediyorum. O da ne!

Annemlerin evinin önünde telaşlı bir kalabalık. Kalabalık giderek artıyor. Evin önüne yaklaşan bir araba ve içeriden çıkarılan bir cenaze!

Annemlerin alt kat komşusuydu bu...     

Sokakta ilk defa çok yakından tanıdığım birisi hayata veda ediyordu...

Derken üç-beş ay sonra aynı hanımın beyi bu ayrılığa dayanamamış olacak ki o da sokağa veda etmişti.

Bağ bozumu, yaprak dökümü başlamıştı bir kere. 

Bir yıl geçti geçmedi, o hanımın alt katındaki teyze de sokağımıza veda etti.

šimdi de çocukların sevimli bakkal amcası tası tarağı toplayıp gitti. 

Bir sabah sütçü amca ”Sütçü” diye seslenmedi. Kapıların zilini çalıp süt ister misiniz diye sormadı. Meğer o da sokağımıza veda etmişti.

Ezanın sesiyle arabasını sokağa terk edip camiye koşuşu hala gözlerimin önünde...

Sıra ev sahibim Rezzan hanıma geldi. Evet, o da gitti.

Sonra yan komşum Sülfiye Hanıma, o da gitti.

Ve annem...

Ardından ev sahibimin kız kardeşinin beyi. O da gitti.

Annemin karşı ve alt kat komşusunun beyi. O da gitti.

Meral ablamızın kızı Esra o da bir ilkyaz günü hayatının ilk yazına veda etti.

Gazel düşmüştü bahçemize...Sokağımızın tadı kaçmıştı anlayacağınız.

Bağ bozumu başlamıştı bir kez...   šair sanki bizim için   ”bağımıza düştü  gazel” diyordu...

Bağımıza gazel düşmüştü...

Sokak boşalmaya yüz tutmuştu...

Ben de taşınmıştım sokaktan.

Ama zaman zaman yolum uğrar bu sokağa. Kopamam o hatıralardan...

Sokağın başında durur düşünürüm. Hayalen o güzel günlere giderim. Annemi eski evlerinin salon penceresinde hayal ederim... Ama elimden bir şey gelmez... Ne annemi geri getirebilirim. Ne de o sokaktan gidenleri... Hayallerimle bir müddet öylece kalakalırım. Hüzünlenir, öbek öbek  hatıra harmanlarının arasında oradan oraya savrulur dururum...

Sorarım kendi kendime:

“Bir zamanlar bu sokak ne şen ne şakraktı, ne insanlarla doluydu.?”

Onlar da bir zamanlar bizim gibi canlıydılar. Gülüyor, konuşuyor, yiyor, içiyor, uyuyor ve eğleniyorlardı.

Peki ne oldu onlara?

Nereye  gittiler?

Kaç tanesi bu dünyada rahat etti?

Kaç tanesinin istek ve arzuları yerine geldi?

Kim bilir bu sokakta kaç akşam sıkıntıyla sabahladılar?

Kaç akşam sonuçsuz istek ve arzuların pençesinde kıvran-dılar?

Ne hayaller uğruna tatlı dünyalarına zehir kattılar.

Emel ve arzuları bu dünyaya sığmadı.

Peki insan dünyaya sığdıramadığı istek ve arzuların peşinde niye koşuyor?

Bu tabloyu görüp istek ve arzularımızdan vazgeçiyor muyuz?..  

Neden acaba neden?

Neden dünyayı daimi, kendimizi de ölümsüz sanıyoruz?

Zaten onlar da öyle  sanmadılar mı?

Onların kaç tanesi gün gelip her şeyi burada bırakıp oraya gideceklerini hayal etti ki?

Ne zaman annemin evine varsam düşünürüm. Tatile giderken bize hep tembih ederdi:

“Sakın güneşlikleri açmayın. Onları sıkı sıkı kapayın. Koltuklar ve halı solmasın” 

Ama şimdi perdeler de açık, koltuklar da halılar da solmuş, sararmış...

O sokaktan geçenlerin hepsi de  aynı şeyi yapmadılar mı?

Onlar öyle yaptı ve gitti... Peki biz ne yapıyoruz?

Dünya bize, “Allahaısmarladık”  demeden, biz ona “Eyvallah” deyip sırtımızı dönebiliyor muyuz?  

“Biz  gidiyoruz, aldanmakta fayda yok. Gözümüzü kapa-makla bizi burada durdurmazlar; sevkıyat var.”  “sözlerine kulak asıyor muyuz?

Nerede?...

Hala bitmeyen isteklerimiz var...

Hala tükenmeyen arzularımız var...

Ama bir gün  kulağımıza gelecek bir ses:

“Ahirete bir yolcu var!”

 Gülay Atasoy

Allahım! Efendimiz Muhammed'e ve âl ve ashabına Senin razı olacağın ve onun lâyık ve müstehak olduğu bir rahmetle, Ramazan ayında okunan Kur'ân'ın harfleri adedince salât ve selâm et ve Ramazan ayında okunan Kur'ân'ın harfleri adedince günahlarımızı af e‏yle.Amin.Hayırlı Ramazanlar...